اعتصاب پایانناپذیر دختران دانشآموز.
از اکتبر ۲۰۲۲ تا بهار ۲۰۲۴، دختران دانشآموز مقطع متوسطه در سراسر تهران، کرج، سنندج و شیراز در کلاسهای درس حجاب اجباری از سر برداشتند، شبها از بامها شعار سر دادند و تصاویر رهبر جمهوری اسلامی را از دیوارهای مدارس به زیر کشیدند. دانشگاهها — شریف، امیرکبیر، علامه طباطبائی، تهران — برای بیش از ۲۰۰ روز دست به اعتصابات پیاپی زدند. پاسخ رژیم، حملات شیمیایی به دستکم ۲۹۰ مدرسه و مسموم کردن هزاران دختر دانشآموز بین نوامبر ۲۰۲۲ و ژوئن ۲۰۲۳ بود. اعتصاب شکسته نشد؛ مدتی فروکش کرد و دوباره بازگشت.
بازاریان، رانندگان کامیونها و کارگران نفت.
وجه دوم این خیزش، اقتصادی بود. بازار بزرگ تهران در طول سال ۲۰۲۳ برای روزهای متوالی تعطیل شد. رانندگان کامیونها در اعتراض به افزایش قیمت سوخت از حمل بار خودداری کردند. از همه مهمتر، کارگران پیمانی مجتمعهای پتروشیمی عسلویه، ماهشهر و آبادان — شریانهای ارزی رژیم — در دسامبر ۲۰۲۳ اعتصاباتی هماهنگ را سازمان دادند که برای مدتی کوتاه تولید را حدود ۹ درصد کاهش داد. جمهوری اسلامی با درآمد نفت پابرجاست. هر بشکه نفتی که استخراج نشود، بهایی است که رژیم باید بر سر آن با طبقهٔ کارگر خود چانهزنی کند.
زمستان خونین، ۲۰۲۵-۲۰۲۶.
آنچه ناظران مستقل اکنون «زمستان خونین» مینامند، از اواخر دسامبر ۲۰۲۵ شدت گرفت و در شبهای ۸ و ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶ به نقطهٔ عطف خود رسید؛ در آن شبها، یگانهای سپاه پاسداران و بسیج در بیش از دویست شهر به روی معترضان غیرمسلح آتش گشودند. رشت بالاترین آمار کشتهشدگان در یک شب را در تمام تاریخ ۴۷ سالهٔ جمهوری اسلامی ثبت کرد. تا اواخر فوریهٔ ۲۰۲۶، بیش از ۴۲٬۰۰۰ معترض کشته و بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ تن بازداشت شده بودند. خیزش پایان نیافت. تنها دنیا نگاهش را از آن برگرداند.