آنچه رژیم گفت. آنچه واقعیت داشت.

سناریوی چهارمرحله‌ای انکار

جدول مقایسه‌ای بالا مجموعه‌ای از دروغ‌های مجزا نیست. اگر به ترتیب زمانی خوانده شود، اظهارات رسمی جمع‌آوری‌شده از سال ۱۹۸۸ یک توالی تکراری را دنبال می‌کنند و آگاهی از این توالی به خوانندگان امکان می‌دهد پیش‌بینی کنند که درباره رویدادی که هنوز در جریان است، چه گفته خواهد شد.

1. انکار (ساعت‌های ۰ تا ۷۲). رویداد رخ نداده است؛ تصاویر قدیمی، جعلی یا فیلم‌برداری‌شده در خارج از کشور هستند. این مرحله بر قطع اینترنت برای خریدن زمان متکی است.
2. جابه‌جایی تقصیر (روزهای ۳ تا ۱۴). مرگ‌ها به “آشوبگران”، جدایی‌طلبان مسلح، اطلاعات اسرائیل یا عربستان، یا به خود قربانیان نسبت داده می‌شود — خودکشی، مصرف مواد مخدر، بیماری از پیش موجود.
3. اقرار مدیریت‌شده (هفته‌های ۳ تا ۱۲). یک رقم رسمی پایین ظاهر می‌شود، معمولاً از طریق یک کمیته پارلمانی یا اداره پزشکی قانونی، که به‌عنوان دلیلی بر شفافیت قاب‌بندی می‌شود.
4. مجرم‌سازی شمارش (از ماه دوم به بعد). پزشکان، کارکنان سردخانه، روزنامه‌نگاران و خانواده‌های داغداری که نام‌ها را منتشر کرده‌اند، احضار می‌شوند، به “تبلیغ علیه نظام” متهم می‌شوند و در چندین مورد زندانی می‌شوند.

الگوهای انکار، رویداد به رویداد

چگونگی تأیید یک ادعا

هر مدخل تأیید شده پیش از انتشار در اینجا چهار آزمون یکسان را پشت سر می‌گذارد. آزمون‌ها عمداً محافظه‌کارانه هستند: ادعایی که در هر یک از آنها مردود شود یا به عنوان تخمین علامت‌گذاری می‌شود یا حذف می‌گردد.

• نامدار یا هیچ. آمار تلفات از افراد نامدار با تاریخ، مکان و منبع ساخته می‌شود. ادعاهای کلی بدون نام به عنوان تخمین گزارش و برچسب‌گذاری می‌شوند.
• دو رشته مستقل. یک سازمان نظارتی به همراه یک سند اولیه، یا دو سازمان نظارتی که از شبکه‌های منبع متفاوت کار می‌کنند.
• منشأ تصاویر. ویدئو با تصاویر ماهواره‌ای مکان‌یابی می‌شود و پیش از استناد، از نظر انتشار قبلی بررسی می‌شود. فیلم‌های بدون تاریخ یا غیرقابل مکان‌یابی استفاده نمی‌شوند.
• تاریخ‌دار و قابل تجدیدنظر. هر رقم تاریخ آخرین تأیید خود را دارد. هنگامی که یک ناظر عددی را اصلاح می‌کند، مدخل به‌روزرسانی و تغییر ثبت می‌شود.

چرا شکاف اهمیت دارد

فاصله بین ستون رسمی و تأییدشده یک کنجکاوی آماری نیست. این معیاری است از اینکه دولت چقدر از جنایت را انتظار دارد پاک کند. طبق قوانین بین‌المللی، ناپدیدسازی اجباری زمانی کامل می‌شود که دولت از پذیرش سرنوشت یک فرد خودداری کند؛ آمار تلفات جعلی نیز همین کار را در مقیاس وسیع انجام می‌دهد. هر نام تأییدشده این شکاف را به اندازه یک نفر کاهش می‌دهد.

خوانندگانی که خود اعداد را می‌خواهند باید با رهگیر آمار تلفات، پایگاه داده قابل جستجوی قربانیان، و قوانین منبع‌یابی در روش‌شناسی شروع کنند. نسخه‌های قابل خواندن توسط ماشین در comparison.json و victims.json.

پرسش‌های متداول

جمهوری اسلامی معمولاً چگونه به یک کشتار پاسخ می‌دهد؟

در چهار مرحله قابل پیش‌بینی: انکار کامل در ۲۴-۷۲ ساعت اول؛ نسبت دادن به “اغتشاشگران”، جدایی‌طلبان یا سرویس‌های اطلاعاتی خارجی؛ انتشار یک رقم رسمی پایین از تلفات هفته‌ها بعد؛ و تعقیب قضایی یا ارعاب روزنامه‌نگاران، پزشکان و خانواده‌هایی که تلفات واقعی را مستند کردند.

ستون‌های تأییدشده در این صفحه چگونه تأیید می‌شوند؟

هر مدخل تأییدشده بر حداقل دو منبع مستقل استوار است: سوابق نامدار قربانیان از هرانا، ایران‌هراس یا عفو بین‌الملل؛ اسناد اولیه مانند ثبت‌های بیمارستانی، گواهی‌های فوت و بخشنامه‌های افشاشده؛ و تصاویر ویدئویی یا ماهواره‌ای مکان‌یابی‌شده. در جایی که تنها یک منبع وجود داشته باشد، مدخل به‌عنوان یک برآورد برچسب‌گذاری می‌شود.

چرا آمار تلفات رسمی و تأییدشده این‌قدر با هم تفاوت دارند؟

آنها چیزهای متفاوتی را شمارش می‌کنند. آمار رسمی مرگ‌هایی را شمارش می‌کند که دولت ثبت آن‌ها را انتخاب می‌کند، که اغلب شامل افرادی نمی‌شود که در بازداشت، در بیمارستان‌های تحت نظارت امنیتی جان باخته‌اند، یا خانواده‌هایشان تحت فشار قرار گرفته‌اند تا علت مرگ را طبیعی ثبت کنند. شمارش‌های تأییدشده از افراد نامدار شروع می‌شود و هر گزارش بی‌نام را تأییدنشده تلقی می‌کند، به همین دلیل عدد تأییدشده یک کف است نه یک سقف.

آیا اظهارات رژیم هرگز می‌تواند به‌عنوان مدرک استفاده شود؟

بله — به‌عنوان اقرار علیه منافع. وقتی یک رسانه دولتی بازداشت، ممنوعیت تشییع جنازه یا اعدام را تأیید می‌کند، این تأیید قابل اعتماد تلقی می‌شود، زیرا دولت انگیزه‌ای برای جعل آن ندارد. انکارها به‌عنوان ادعاهایی تلقی می‌شوند که نیاز به تأیید دارند.

هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل در مورد ایران چیست؟

یک هیئت حقیقت‌یاب مستقل بین‌المللی که توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل در نوامبر ۲۰۲۲ برای تحقیق درباره نقض‌های ادعایی مرتبط با اعتراضاتی که از سپتامبر ۲۰۲۲ آغاز شد، به‌ویژه علیه زنان و کودکان، تشکیل شد. گزارش‌های آن نتیجه گرفت که نیروهای امنیتی ایران مرتکب جنایت علیه بشریت، از جمله قتل، حبس، شکنجه، تجاوز و ناپدیدسازی اجباری شده‌اند.