نام خود را در تاریخ ثبت کنید.

نردبان همبستگی

اقدامات از کم‌ترین تا بیشترین تعهد فهرست شده‌اند. بیشتر مردم از بالا شروع می‌کنند؛ فشار قابل اندازه‌گیری از ردیف‌های پایین می‌آید، که همان ردیف‌هایی هستند که اغلب انجام نمی‌شوند.

نامه به نماینده: چه روشی مؤثر است

وزارت‌خانه‌ها و دفاتر پارلمانی مکاتبات را بر اساس میزان جزئیات دسته‌بندی می‌کنند. نامه‌ای که یک نفر را نام می‌برد و یک گام قابل اندازه‌گیری می‌خواهد، به عنوان یک پرونده بایگانی می‌شود؛ نامه‌ای که ابراز نگرانی می‌کند، به عنوان احساسات ثبت می‌شود. چهار عنصر تفاوت را ایجاد می‌کنند:

• یک نام. یک زندانی مشخص، همراه با اتهام، دادگاه، حکم و زندان.
• یک درخواست. بیانیه عمومی که آن شخص را نام می‌برد؛ احضار سفیر؛ حمایت از یک تحریم یا فهرست‌سازی مشخص؛ درخواست کنسولی در پرونده‌های دو تابعیتی.
• یک پیوند محلی. چرا این موضوع در حوزه انتخابیه شما اهمیت دارد — یکی از بستگان یک ساکن، ارتباط دانشگاهی، شهر خواهرخوانده، یک جامعه دیاسپورا.
• یک مهلت. تاریخ اعدام، جلسه دادگاه، رأی‌گیری برنامه‌ریزی شده. مهلت‌ها همدردی را به برنامه‌ریزی تبدیل می‌کنند.

امنیت دیجیتال برای افرادی که خانواده‌شان در ایران است

سرکوب فرامرزی مستند و رایج است: بستگان داخل ایران به دلیل پست‌های اعضای خانواده در خارج از کشور احضار، بازجویی و از سفر منع شده‌اند. سطح تماس را کاهش دهید.

• برای کنشگری از یک حساب کاربری با نام مستعار استفاده کنید، جدا از حساب‌هایی که هویت واقعی شما را دارند.
• فراداده را از تصاویر حذف کنید و هرگز از بستگان، خانه‌ها یا محل کارشان عکس منتشر نکنید.
• سفر به ایران را اعلام نکنید و در تالارهای عمومی درباره رفت و آمد بستگان خود صحبت نکنید.
• فرض کنید که پیام‌های مستقیم در پلتفرم‌های رایج قابل اجبار یا به خطر افتادن هستند؛ برای هماهنگی‌های حساس از پیام‌رسان‌های رمزگذاری شده سرتاسری با پیام‌های ناپدید شونده استفاده کنید.
• آزار و تهدیدها را به پلیس محلی و پلتفرم گزارش دهید — چندین کشور اروپایی اکنون سرکوب فرامرزی را به عنوان یک دسته جرمی مجزا ثبت می‌کنند.

مرحله بعدی چیست

سه کارزار فعال این سایت — حمایت از زندانیان، اخراج سفیران جمهوری اسلامی و تحریم سپاه پاسداران — همراه با الگوهای تماس در صفحه کارزارها تنظیم شده‌اند. برای استفاده در کلاس درس و اجتماع، مواد آموزشی و پوستر قابل چاپ به صورت رایگان قابل دانلود هستند. برای درک آنچه درباره آن advocacy می‌کنید، خلاصه پانزده دقیقه‌ای سریع‌ترین نمای کلی کامل است.

پرسش‌های متداول

آیا به اشتراک گذاشتن کارت همبستگی واقعاً کمک می‌کند؟

به تنهایی، به میزان اندکی. ارزش آن در این است که نامی مشخص و خواسته‌ای مشخص را در برابر مخاطبی قرار می‌دهد که در غیر این صورت چیزی نمی‌دید. به اشتراک‌گذاری زمانی مؤثر است که به چیزی عملی — یک زندانی نام‌برده، یک رأی‌گیری برنامه‌ریزی‌شده، یک تاریخ تجمع — متصل باشد، نه به یک بیانیه کلی همدردی.

تنها مؤثرترین کاری که از خارج از کشور می‌توانم انجام دهم چیست؟

یک زندانی را به فرزندی بگیرید. نام، اتهام، زندان و وکیل را یاد بگیرید؛ آن را مکرراً منتشر کنید؛ به وزارت خارجه و نماینده خود درباره آن شخص با نام بنویسید. موارد فردی با توجه بین‌المللی پایدار به طور قابل اندازه‌گیری بیشتر از مواردی که هرگز در خارج از کشور نام برده نمی‌شوند، احتمال تعلیق یا تخفیف حکم دارند.

اگر در ایران خانواده دارم، آیا به اشتراک گذاشتن این مطلب برای من بی‌خطر است؟

ریسک را با دقت در نظر بگیرید. سرویس‌های امنیتی حساب‌های دیاسپورا را زیر نظر دارند و به دلیل پست‌های منتشر شده از خارج، بستگان داخل ایران را احضار کرده‌اند. حساب‌های ناشناس یا با نام مستعار، بدون برچسب جغرافیایی، بدون عکس از بستگان و بدون ذکر نام شهر محل سکونت، میزان قرار گرفتن در معرض خطر را کاهش می‌دهد. هیچ چیزی که به صورت عمومی منتشر می‌شود را نمی‌توان خصوصی فرض کرد.

چگونه از تقویت اطلاعات نادرست جلوگیری کنم؟

بررسی کنید که آیا یک سازمان نظارتی نام‌برده — هرانا، سازمان حقوق بشر ایران، عفو بین‌الملل، هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل — این ادعا را منتشر کرده است؛ بررسی کنید که فیلم دارای تاریخ و مکان باشد؛ و منابعی که نام‌ها را منتشر می‌کنند به حساب‌هایی که فقط آمار کلی منتشر می‌کنند ترجیح دهید. در صورت تردید، پست ناظر را به جای اسکرین‌شات به اشتراک بگذارید.

آیا می‌توانم از مطالب این سایت دوباره استفاده کنم؟

بله. گزارش مکتوب تحت مجوز CC BY 4.0 منتشر شده است: آن را دوباره استفاده کنید، ترجمه کنید، چاپ کنید، استناد کنید. iranholocaust.org را ذکر کنید و منابع اصلی را قابل مشاهده نگه دارید تا خوانندگان بتوانند خودشان ادعاها را تأیید کنند.

همبستگی همراه با مراقبت: موارد مستندشده، درخواست‌های مشخص و ملاحظات امنیتی

طرح درخواستی مشخص و قابل بررسی

کارت‌های همرسانی می‌توانند توجه افکار عمومی را جلب کنند، اما بررسی مستقل پروندهٔ یک فرد محسوب نمی‌شوند و اثبات نمی‌کنند که یک کارزار موجب تغییر نتیجه شده است. پیش از هم‌رسانی نام افراد، پروندهٔ مستند و موجود آن‌ها را بررسی کرده و منبع و تاریخ آن را درج کنید. در مواردی که جزئیات نامشخص است، کاستی‌ها را با حدس و گمان پر نکنید؛ به پرونده لینک دهید تا مخاطبان ببینند چه مواردی مستند است و چه مواردی ثبت نشده است.

در ارتباط با نمایندگان یا مقامات رسمی، فرد یا موضوع مورد نظر را مشخص کنید، یک اقدام ملموس و معین را مطالبه نمایید و به مستندات مربوطه ارجاع دهید. صفحهٔ کارزارها الگوهایی برای تماس ارائه می‌دهد؛ پیش از ارسال، اطمینان حاصل کنید که گیرنده و درخواست همچنان موضوعیت دارند. ارسال نامه یا انتشار پست به معنای دادخواهی و حمایت‌گری است، نه سندی بر اینکه یک حکومت اقدام خاصی انجام داده یا وضعیت حقوقی یک بازداشتی تغییر کرده است. هرگونه پاسخ دریافتی و تاریخ آن را جدا از ادعاها دربارهٔ میزان اثربخشی کارزار ثبت و نگهداری کنید.

بررسی پرونده‌های مستندشدهٔ افراد

مشاهدهٔ الگوهای آماده برای تماس با کارزارها

شناخت محدودیت‌های استنادی آرشیو

حفاظت از افرادی که هویتشان ممکن است فاش شود

دادخواهی علنی می‌تواند بستگان یا آشنایان فرد در ایران را در معرض توجه ناخواسته و خطر قرار دهد. پرهیز از انتشار عکس‌های خانوادگی، نشانی خانه یا محل کار، و فراداده‌های هویتی، اقدامی احتیاطی برای حفظ امنیت است، نه تضمینی قطعی برای مصونیت. توجه داشته باشید که آیا فرد به ذکر نامش رضایت داده است یا خیر، و آیا انتشار علنی مطلب، اطلاعاتی را فاش می‌کند که ممکن است به شناسایی فرد دیگری منجر شود؟ وجود نام یک فرد در یک پروندهٔ عمومی، مجوزی برای انتشار اطلاعات خصوصی بستگان او نیست.

اقدامات خود را متناسب با سطح خطر و شواهد موجود انتخاب کنید: بازنشر پرونده‌های عمومی دارای منبع، استفاده از کانال‌های رسمی تماس، یا حمایت از محتوای آموزشی بدون افشای جزئیات خصوصی افراد. صفحات مربوط به جامعهٔ دور از وطن و آموزش، منابع جمعی و پیشینه‌های تاریخی را در دسترس قرار می‌دهند. حضور در یک گردهمایی یا بازنشر یک مطلب نباید نماینده یا بازتاب‌دهندهٔ دیدگاه‌ها یا تجربیات افراد داخل ایران تلقی شود. همبستگی علنی یکی از اشکال حمایت است، نه معیاری برای سنجش تعهد یا میزان امنیت همهٔ افراد.

بررسی زمینه و منابع مربوط به جامعهٔ دور از وطن

دسترسی به مطالب آموزشی و جمعی

مرور سایر شیوه‌های کنشگری و اقدام